O zamanlar ev büyük görünürdü.

Baylar ve Bayanlar hepiniz Kanlı Sirk'e hoşgeldiniz! " Her şey bir kabusla başladı.Geçmişin izlerini taşıyan bir kabus. İntikam arzusuyla kurulmuş bir sirk. Ve işte intikam arzusuyla yaşama tutunan uğursuz bir adam. Jinx Luca Antonia. Bir zamanlar masum bir çocuktu. Şimdi, içindeki yangını bastırmak için sahne tozuna bulanmış bir hayalet. Kanlı Sirk, onun sığınağı değil, silahıydı. Her gösteri bir mesaj, her alkış bir lanetti.Ve Jinx’in gülümsemesi, aslında suskun bir çığlıktı. Kimse fark etmedi. İntikam, bir oyundan çok daha fazlasıdır.Sahne ışıkları yanmadan önce bir çığlık vardı.Çocukluğuna kazınmış, susturulmuş bir çığlık… Ve şimdi o çığlık, Jinx Luca Antonia’nın gülüşünde yankılanıyor. O, ne yalnızca bir adam, ne yalnızca bir kurban, ne de yalnızca bir cani… O, geçmişin karanlık koridorlarında kaybolmuş bir gölge.Gözlerinden eksik olmayan o boş bakış, her gece tekrar tekrar öldüğü o anların yankısı. Sırtında taşıdığı sirkin renkli perdeleri, aslında mezar örtülerinden ibaret. Burası bir eğlence değil. Burası onun kurduğu bir mahkeme. Ve her bilet, izleyicilere kesilmiş bir suç duyurusu. Alkışlar, kimi zaman bir idam kararı kimi zaman geç kalınmış bir özür.Junx Alberto… Lanetin önemli bir parçası. Yarım kalan bir bütün.Onu anlatmak kolay değil.Çünkü bazen en yakın bildiğin, en uzak kalan olur. Kanlı Sirk, gülümseyen palyaçoların arkasına saklanmış bir haykırış. Her gösteri, Jinx’in içindeki karanlığa biraz daha ışık düşürüyor. Ama unutma... ışık düşerse, gölgeler büyür.