Karısını doğumda kaybettikten sonra Eugene, yalnızlığın dipsiz okyanusunda boğulmanın eşiğindeydi. Sevdiği birini yitirmenin acısı zaten insanın kaldıramayacağı en ağır yükken, deniz insanları için bu ısdırap bambaşka bir boyuta ulaşıyor. Ruhu lime lime eden, bedeni bile parçalayan bir fırtınaya dönüşüyor. Onu hâlâ nefes almaya zorlayan tek şey, minik kızı Evelyn. Evelyn çizdiği resmi babasına uzatır. “Gülümse baba!”
Karısı Coraline'i doğumda sonsuzluğa uğurlanırken, Eugene'un dünyası bir anda karanlık bir denize dönüşür. Deniz insanlarının ırkının laneti, sevdiklerini kaybetmenin acısı, ruhu lime lime eder. Her nefes işkenceye döner. Yalnızlığın dipsiz sularında boğulurken onu hayata bağlayan tek ışık minik kızı Evelyn olur. Acı mı kazanır, yoksa masum bir umut mu? Eugene'un kalbi hâlâ paramparça ama belki de bu küçük el fırtınayı dindirecek ilk dalga olur...
Çizimlwrin cok güzel ama sahsen bende yazilar kenarlardan hep kesik kesikti buraylami alakali yoksa benle mi bilmiyorum onun dışında inanılmaz iyi yerlere gidebilirsin çizimlerin olağanüstü onyargili basladim ve bu kadar güzel olmasini beklemiyodum🫠
